خواب بودم يا بيدار ، نمي دانم.
تو ايــستاده بودي.
آنجا. در کنار يک درخت با شکوه قهوه  و با چشماني به رنگ عميق ترين قسمت اقيانوس مرا مي نگريستي.                                                                                                                                                   
آنقدر درخشيد که نور تمام اتاقــم را پر کرد.
آنگاه نـدايي مرا به خود آورد:
- به دنبال چه هستي ؟
چشمـانم طاقــت ديدن آن همه نور را نــداشت . فرياد زدم :
- در جستجوي حقيقت ....
- حقيقت اولين قرباني عشق است !!
قدمي واپــس مي کشم . مي انـديشم :
" اين خيالها، اين رويــاها از کــجا مي آيــند ؟
آيا زندگـي ام را خـواب مي بينم يا خوابهايم را زندگي مي کنم

حسرت شبهاي خوش را روزگار از  ما  گرفت