دیرگاهی ایست که در خانه ی همسایه ی من خوانده خروس.

وین شب تلخ عبوس می فشارد به دلم پای درنگ.

دیرگاهی است که من در دل این شام سیاه

پشت این پنجره بیدار و خموش

مانده ام چشم به راه

همه چشم و همه گوش.

مست آن بانگ دلاویز که می آید نرم

محو آن اختر شب تاب که می سوزد گرم

مات این پرده ی شبگیر که می بازد رنگ.

آری این پنجره بگشای که صبح

می درخشد پس این پرده ی تار.

می رسد از دل خونین سحر بانگ خروس.

وز رخ آینه ام می سترد زنگ فسوس.

بوسه ی مهر که در چشم من افشانده شرار

خنده ی روز که با اشک من آمیخته رنگ...

                                                                               هوشنگ ابتهاج