سلام  كسي  كه  تو  دلم  درخشيد                          من  ديگه   دوستت   ندارم   ببخشيد

بهتره   كه   نپرسي    علتش    رو                          چون كه خودت ندادي فرصتش رو

بهتره  اين    نامه ي   آخر    باشه                          فكر كنم  اين  واسه  ما  بهتر  باشه

من واسه اون كسيكه دوست ندارم                         نمي تونم    شاخه ي    گل    بيارم

بين  تو و  اون  روزا  كلي   فرقه                          تو   آسمونت   پر  رعد  و   برقه

ا ز  چش    من    افتادي    نازنينم                          دوست  ندارم  ديگه   تو رو  ببينم

من كسي رومي خوام كه عاشق باشه                    اول   و    آخرش    شقايق    باشه

من كسي رومي خوام كه نيست مثل تو                 پشيمونم      دوست  ندارم       برو

پشيموني     گرچه     نداره    سودي                     خوب شد كه فهميدم بدي به زودي

من كسي رومي خوام كه نازوكم كم                    صدام    كنه    مثل  فرشته     مريم

جواب   بدي   ندي    ديگه   تمومه                       نمي دونم   جواب    واسه    كدومه

شاخه   نباتم    كه     بشه    واسطه                      دل  نمي دم  ديگه   به   اين  رابطه

اما   يادت   باشه    كه    اين    آدما                       كم    نبودن     وليكن     شما.....

نيستيد  مث  اون   روزاي   طلايي                      كي گفت دوسه تا بخش داره جدايي؟

ديگه تموم شد اون همه غم و رنج                       وقت  قرار  و  شوق   ساعت  پنج

برو پيش هركسي كه دوست داري                     حق    نداري     اسم    منم    بياري

بخواي نخواي زود برو به سلامت                     خدا   كنه    بين     ما ها    قضاوت

من از يك شكست عاشقانه مي آيم بگذار همه براي اين اعتراف تلخ سرزنشم كنند...!!! شكست نه براي پنهان كردن است نه بهانه ي پنهان شدن!!!

مي گويند از صبح بنويس ازآفتاب ومن چگونه از خورشيد بنويسم وقتي تمام وقت باران پنجره ي چشمانم را شسته است

همه دلشان نقش هاي مثبت مي خواهد و آدم هاي خوشحال اما  من گمان مي كنم اين خيلي خوب است كه نمي توانم اداي آدم هاي خوشبخت را در بياورم بي  ستاره ام و زرد با طعم معطر پاییز که حضورش تنها معجزه ی لحظه های تنهایی من است

قیمت وفا شاید گران تر از آن بود که بهانه ی دوست داشتنی زندگیم از عهده ی داشتنش بر آید ...   

سقف اعتماد تعمیری ست مدام چکه می کند آغوش ترانه ها همچنان از عطر تن او که باید پر باشدخالیست نمی توانم  باورش کنم نه رفتنش ونه ماندنش را !!!   

مهم نیست تمام سرزنش ها را می پذیرم به بهانه ی تولد حقایق غم انگیزی که درد را به درد    می آورد وآتش را میسوزاند!

این دل دیوانه همیشه یک پادشاه مغرور حقیقی داشته است غم سنگینی است اگر سرنخواستن دلی دعوا باشد

اما همیشه حق با برنده ها نیست می شود در عین بازنده بودن سر بلند بود و او را از کوچه پس کوچه های دنیا گدایی کرد.

سکوت می کنم تا به خاک سپردن آخرین خاکسترهای آرزوی بر باد رفته ام آبرومندانه باشد ...