درشبان مهتاب
در دل حجله ي دشت
بوسه ميزد به لبم دخترماه
مست ميکرد مرا نغمه ي رود
چنگ ميزد به دلم عطرگياه.

دختر پاک نسيم
پاي تاسر همه لطف
با تني عطرآگين
بود هنگام سحر،گرم هماغوشي من
مي شد از لذت آن کام،سراپاي وجودم فرياد
بندبندم همه شوق
برگ برگم همه شاد.

واي،اندوه،اندوه!
آن درختم امروز
که به صحراي وجود
دست يغماگر طوفان زمان
جامه ي سبز مرا غارت کرد
وانچه مانده ست براي تن من،عريانيست
منم و تب زده دشتي که کويراست کوير
نه در آن نغمه ي روديست نه،آبادانيست

آن درختم اما
نيستم مست بهار
ياکه سرسبزاميد
ديگراي دامن دشت!
برگ برگِ تن من ، قاصد فروردين نيست
بزم ما رنگين نيست.

ديرگاهيست که روشن نکند دخترماه
دشت تاريک مرا.
همه جا خاموشيست
واي! تاريکي و تنهايي،دردانگيزست.
چه شد آن شور بهار؟
چه شد آن گرمي عشق؟
همه جا پاييزست.
کوه تاکوه ، به گرد سر من اندوه است.
دشت تادشت،به پيش نگهم نوميديست.
سينه ام از غم بي عشقي و بي همنفسي لبريزست.

دخترپاکِ نسيمي که هماغوشم بود
در دل شب گريخت.
برگهايي که مرا برگ اميدي بودند
دانه دانه همه ريخت.

اينک اينک منم ودامن دشتي خاموش
اينک اينک منم وهيزم خشکي بي سود
شاخه هايم همه چون دست دعا،سوي خداست
کاي خدا ! آتش سوزنده و ويرانگر تو
در همه دشت کجاست؟

من باشم و اون باشه و یک شب مهتابی باشه

نشد یه جا بمونه و آخر بشه مال خودم

با همه التماس من نشد دیگه نره سفر

شعرام به جز اون روی هر دیوونه ای گذاشت اثر

نشد برم بغل بغل واسش شقایق بچینم

نه اینکه من نخوام برم نذاشت گلا رو ببینم

نشد همه دعا کنن همیشه اون باشه پیشم

یکی می گفت خواب دیده که اون گفته عاشقش می شم

اما نشد قسمت ما یه لحظه ی روشن و خوش

پیغام واسش فرستادم بیا بازم منو بکش

 باور نکرد یه مژشو به صد تا دریا نمیدم

یه تار مو خواستم نداد گفت به تو دنیا نمیدم

راس می گه هر چی اون بگه من کجا و دیوونگی

چه جور به حرفش گوش کنم اون گفت بچسب به زندگی

خلاصه که آخر نشد ما گل سرخ و بو کنیم

اون گفت برو که بتونیم خوب حفظ آبرو کنیم

نشد منم واسه یه بار به آرزوهام برسم

گذشته کار از کارمون دیر شده به خدا قسم

نشد یه کاری بکنه که بدونم دوسم داره

آتیش گرفتم و یه بارنگام نکرد بگه آره

نشد شبی یه بار واسش یه فال حافظ نگیرم

نشد تو رویاهام براش روزی هزار بار نمیرم

قصه داره تموم می شه مثل تموم قصه ها

فقط واسم دعا کنید اول خدا بعدم شما...

منم سلام عرض مي كنم خدمتتون رنگين كمون
بااين نوشته اومدي از يه جا شايد آسمون

اون روزي كه تو اومدي دلم يه جاي ديگه بود
حال و هواي روياهام حال و هواي ديگه بود

دلم رو كنده بودم از حرف و نگاهاي همه
دنبال اون كسي بودم كه توي اين دنيا كمه

ديدم همه مثل همن عادي و سرد و بي وفا
نگات ولي به من مي گفت اونا كجا و تو كجا

شعراتو وقتي شنيدم گفتم عجب شباهتي
تو قحطي عاطفه  چه  شاعر  باشهامتي

از دوم  آذر به  بعد چه  قولايي به  هم  داديم
روزي هزار و دو سه بار به ياد هم مي افتاديم

دنبال فرصتي بوديم صحبت كنيم بي دردسر
صحبتا عاشقونه بود شب كافي و روز مختصر

راس راسي چه روزايي بود عاشقيم عالمي داشت
به جز غم دوري مگه  دلاي ما  هم  غمي داشت؟

آدم كسي كه دوس داره همش اذيت مي كنه
اما خودش فكر مي كنه داره  محبت مي كنه

صدا و لحن عاشقت شبا واسم لالايي بود
كاشكه همون روزا بودن كه شباشون طلايي بود

فرقي نمي كرد كي باشه شباي ناز كشيدنا
تعريف خوابايي كه پر  بود  از  بهم رسيدنا

يه كم گذشت يادم دادي با هر كسي حرف نزنم
گفتي كه اين كارا يعني من دارم عهدو مي شكنم

گفتي كه خوشبخت نمي شه هركي خيانت بكنه
گفتي توي عشق خوبه  آدم حسادت بكنه

قرار گذاشتيم زود بگه هركي كه رنجيد از كسي
تا كه نمونه تو  دلي  شكستن  دلواپسي

اما حالا اگه بگم كه رنجيدم داد مي زني
انگار نه انگار كه تو اون عاشق زيباي مني

يادت مي ياد يكي دوبار با هم ديگه تنها شديم
براي چند دقيقه اي  فارغ از  اين دنيا  شديم

اون عكس رويايي رو كه بود دسامون تو دست هم
چقد  واسم  مقدسه  نمي تونم  بهت  بگم

اون بالا و چند ديقه اي تنهايي بي مزاحمت
نگاههايي كه از پايين داشت لحن يه مراقبت

ما اما فارغ از همه به اين كارا بي اعتنا
حسرت عاشقيمونو يه عالمه خوردن اونا

دنيا رو حاضرم بدم اما همون روزا باشه
بذار كه سودا همشون بازم مال اونا باشه

از حسودي  نمي تونم دست  خدا  بسپرمت
مي خوام يه بار از ته قلب بازم بگي دوس دارمت

تا قهر مي كردم اون روزا تو مهربونتر مي شدي
آشتي من كه دير مي شد تو هم باهام قهر مي شدي

نازك تر از گل نمي گفت هيچ وقت كسي به اون يكي
ناز  كشيدي  حتي  واسه  قهر  و  كاراي الكي

چه ذوقي كردم كه آره همونيه كه من مي خوام
همون كه تا آخر عمر مي مونه مهربون باهام

از اون به بعد منم ديگه حسابي عاشقت شدم
دلم يه كم خوش شده بودبه رنگ تقدير خودم

زمستونم مي خواس بره همه تو تاب و تب عيد
دوباره  مثل  هر  دفه  هديه ي ناز  تو  رسيد

فکر نکني يادم مي ره هديه ي روز عاشقا
اطاق من پر شده از کارتاي ناز و هديه ها

اون روزا کم پيش مي يومد که منو تنها بذاري
هرچي بهم گفته بودي پشت زمان جا بذاري

خسته شدي بهم بگو اينم يه جور شهامته
گم شده تو چشماي تو اونکه مي گن صداقته

به چشماي خودت قسم ديگه بهت نمي رسم
بهم بگي برو  مي رم  جون عزيزترين  کسم

تنها گذاشتنم ديگه انگار که عادتت شده
يه لحن تلخ يه مدته جاي محبتت شده

اگه دور از چشماي من دلو دادي به ديگري
مثل توام که گفتي از خيانتا نمي گذري

راستي که اون روزا گذشت هرجا دلت مي خواد برو
ديگه  صدام  درنمياد اصلا  چي کار   دارم به تو

دنيا همش اينجوري نيس صاحب داره آره خدا
خودش مجازات مي کنه  آدما  رو جدا  جدا ...

مادربزرگ! یاد روزهایی بخیر که هر هفته به خانه ات می آمدم. مادربزرگ! تو خیلی رنج کشیدی. یاد آن روزها بخیر که می گفتی دستم را بگیر و کمکم کن تا بتوانم راه بیایم. مادربزرگ الان من دست چه کسی را بگیرم و کمک کنم تو که نیستی! چه رنج هایی کشیدی! مادربزرگ! هر هفته یکی، دو بار می آمدیم ملاقاتت و اگر چیزی لازم داشتی برایت تهیه می کردیم. یاد آن روزهای عید نوروز بخیر، اولین روز عید می آمدیم خانه ات، از ما پذیرایی می کردی یادش بخیر، یاد آن روزهای شب چله بخیر! مادربزرگ! یادت می آید روزی در تلویزیون حاجی ها را در فرودگاه نشان می دادند آرزو کردی مکه بروی، من نیز در دلم آرزو کردم ببرمت مکه و آن را در دفترم یادداشت کردم. اما حیف چه زود از میانمان رفتی...
 مادربزرگ! در این شهر به غیر از خدا به غیر از خدا و هزار مرتبه به غیر از خدا فقط تو را داشتیم که رفتی و پر گشودی به آسمان.
 مادربزرگ! در میان نصیحت هایت به من گفتی و یاد دادی چگونه قرآن بخوانم و آن را به من آموختی. مادربزرگ آن لحظه که از این دنیا رفتی شاید من در خواب بودم . در همین احوال بود که تو را حس کردم. انگار داشتی می گفتی: من اینجایم، ببین پایم سالم است... نوه من چرا هر چقدر می خواهم نازت کنم نمی توانم... آه مادربزرگ! تو هم رفتی؟
مادربزرگ تو نعمتی بودی از طرف خداوند که با رفتنت ما از آن کم نصیب شدیم.
 ای کاش در بین مان بودی و در این روزهای محرم عزاداری می کردی. خدا رحمتت کند. همیشه برای همه آدم های این کره خاکی دعا می کردی؛به خصوص برای من که یقین دارم برایت عزیز بودم همیشه دعایت پشت سرم بود می دونم و به واسطه ی همین دلگرمیت به موفقیت هایی که می خواستم رسیدم.مطمئنم که در آن دنیا نیز دعاهایت همراهم خواهد بود.

هنوز وقتی مادربزرگی رو می بینم به مامان نشون می دمو می گم چقد شبیه مادربزرگه مامان می گه یادی از مادربزرگ بکن اون نمی دونه یادت همیشه با منه هرجا که تنها باشم اشک مجال فکر کردن به اون روزا رو  بهم نمیده .

مادربزرگ می دونم قبل از رفتنت رنج کشیدی خیلی زیاد دلم هنوز از اون روزا خونه.حیف که کاری نتونستم برات بکنم جزاینکه همگی شفای تو را از خداوند خواستیم ولی مثل اینکه با رنجی که کشیدی شفای تو در رفتن بود. بالاخره روز سه شنبه 19 شهریور ماه از میانمان رفتی. ای کاش موقع پروازت بالای سرت بودم، اما برایم مقدور نشد. مادربزرگ در زندگی ام تو را هیچ وقت فراموش نخواهم کرد. تذکرها و نصیحت های دلنشین ات آویزه گوشم است تا آخر عمرم.

 روحت شاد و آزاد باد مادربزرگ عزیز که خیلی زود رفتی، زودتر از آنکه بتوانی کمی راحت و آرام زندگی کنی حتی…

 بالای بلند او برای من همیشه مانند سپیدارهای سربلند همان كوچه بود؛ بلند و استوار و پابرجا. افسوس كه مانند درختان سرو، بلندای بالای مادربزرگ سربه‌زیر شد؛ مانند بیدهای سرفكن، خمیده گشت؛ و همچو بوته‌های گل ناز، بر گستره زمین و  در آغوش زمین خوابید.

            از تن تو كه مي گذرم حرفاتو باور مي كنم

            تو دست باروني عشق خستگيمو در مي كنم

            ميون اين فاصله ها بودن تو يه نعمته

           حتي اگه يه شب باشه سفر با تو غنيمته

           همه سفر يه حادثه است براي تو براي من

           يه فرصت بدون شب واسه دوباره ما شدن

           آخر اين جاده كجاست عبوره يا رسيدنه

          حتي دروغ ولي بگو كه اين شبا مال منه...

چقد دلم مي خواس يه شب من و تو تنها مي شديم
اينقد كوچيك بود دنيا كه  فقط ما توش  جا می شديم

مجنون يه شب جراتشو مي داد امانت دس  تو
اونوقت ما تا آخر عمر  راهي صحرا مي شديم

اگر ما اون جوري بوديم نياز به قايقي نبود
آروم سوار موجاي بلند دريا مي شديم

همه مي گن كه آسمون خم شده زير بار عشق
اون چيزي نيس ما واسه هم خم ميشديم تا ميشديم

اگه يكي دلش نخواس پاييز تموم شه و بره
تا ته دنيا واسه  اون شب يلدا مي شديم

چقد دلم مي خواس همه حسرتمونو بخورن
مثال عاشقا واسه  تموم دنيا مي شديم

چقد دلم مي خواس ديگه من و تو در ميون نبود
همديگه رو مي بوسيديم و تا ابد ما مي شديم

تقويماي ما اگه امروزا رو خيلي دوس نداشت
چشمامونو مي بستيمو و فردا سحر پا مي شديم

باشه برو نداشتن حوصله رو بهونه كن
ما هموناييم كه پيش آدما رسوا مي شديم؟

تجربه اومدنت يه درده مثل رفتنت
كاش واسه هم معجزه ي روز مبادا مي شديم

بذار اين آخر سري يه دونه  آرزو كنم
كاشكه ماها عاشق هم فقط تو رويا مي شديم ...